Κατηγορία: TANGO…Της θλίψης το χαμόγελο?

 

 

Ρεμπέτικο, Τάγκο, Μπλουζ, Φάντο, Φλαμέγκο Βίοι παράλληλοι!

tangorebetiko

Τι σχέση έχει το αργεντίνικο τάνγκο με το ρεμπέτικο; Θα μπορούσαν ποτέ να συνομιλήσουν μουσικά η Αθήνα και η Σμύρνη με το Μπουένος Άιρες; Υπάρχουν άλλα παρόμοια είδη όπου ο πόνος τραγουδιέται και χορεύεται; Περισσότερα…

Ιστορία του tango

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ TANGO

    Η Ιστορία του Tango είναι συναρπαστική και περίπλοκη. Είναι μία ιστορία συναισθημάτων και πολλών πολιτισμικών προσμίξεων. Το Tango είναι μια «θλιμμένη σκέψη που χορεύεται» σύμφωνα με τον μεγάλο ποιητή των Tangos Enrique Santos Discepolo.

tango1

TANGO : ανήκε στο περιθώριο και δέχτηκε την απαξίωση της «αστικής» κοινωνίας. Έχει την ίδια ευαισθησία, την ίδια νοσταλγία και την «πολύτιμη» αλήθεια των συναισθημάτων εκείνων που σε πλημμυρίζουν όταν το ακούς χωρίς καλά-καλά να μπορείς να καταλάβεις το γιατί. Υπάρχει εκείνη η καθαρότητα και η ορμή που έρχεται από τη θάλασσα σαν ώθηση βαθιά της ψυχής και του νου να ονειρευτεί, να αγκαλιάσει, να αγγίξει, να πονέσει χωρίς όρια και «πρέπει».

Το tango είχε την τύχη που του άξιζε. Ήταν το ίδιο το πάθος, ο έρωτας, η νοσταλγία για τα ήθη και το ρομαντισμό μιας εποχής περασμένης. Έδωσε κίνηση στα σώματα με αυστηρά διαχωρισμένους ρόλους και ενώ ο καβαλιέρος δείχνει τη σεξουαλική του επιθυμία μέσα από ένα μείγμα ευαισθησίας και επιθετικότητας και έχει τον έλεγχο των κινήσεων στην ντάμα, στην πραγματικότητα εκείνος αφήνεται και προσαρμόζεται στις δικές της κινήσεις και «αποφάσεις».

Πρέσβευε την ελευθερία και το βάθος των συναισθημάτωνπόνου, θλίψης, έρωτα? κι ως εκ τούτου καταδιώχτηκε για μια μακρά περίοδο, αυτής της πιο σκληρής χούντας της Αργεντινής. Ακόμα και οι μουσικοί αυτοεξορίστηκαν και κατέφυγαν κυρίως στη Γαλλία, στο Παρίσι, που για μια ακόμη φορά ο νόστος για την πατρίδα και ό,τι άφησαν εκεί, τους κάνει να παίζουν tango σαν ένα είδος «αντιπολίτευσης», περισσότερο ως μουσική και λιγότερο ως τραγούδι.

tango2

ΠΕΡΊΟΔΟΙ

 

Ι. ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ TANGO – ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (1900-1915)

Η γένεση του Tango οριοθετείται περίπου στα 1880, στην περιοχή του Ριο Δε Λα Πλάτα, στο Μπουένος Αιρες. Η επικρατέστερη των απόψεων υποστηρίζει ότι το Tango είναι κράμα πολλών διαφορετικών ρυθμών, μεταξύ των οποίων ο ισπανοκουβανέζικος ρυθμός Habanera, η Milonga της αργεντινής υπαίθρου, ο νέγρικος χορός candombe και τα ανδαλουσιάνικα Tangos.

Περισσότερα…

Carlos Gardel ( Αργεντίνικο Τάνγκο)

Carlos Gardel

Στο Μπουένος Άιρες όταν λες τάνγκο στο μυαλό σου έρχεται κατευθείαν ο Carlos Gardel

Gardel_color

 Κάρλος Γαρδέλ (1933)

 

Ο Κάρλος Γαρδέλ , (στα ισπανικά  Carlos GardelΤουλούζΓαλλία 11 Δεκεμβρίου 1890 ? 24 Ιουνίου 1935) ήταν εξαιρετικά διάσημος τραγουδιστής του τάγκο κατά το διάστημα του μεσοπολέμου. Το πραγματικό του όνομα ήταν Charles Romuald Gard?s.  Ο θάνατός του σε αεροπορικό δυστύχημα στο απόγειο της καριέρας του δημιούργησε την εικόνα του τραγικού ήρωα και στις δύο πλευρές του Ρίο ντε λα Πλάτα. Για πολλούς θαυμαστές του, ο Γαρδέλ ήταν η προσωποποίηση της ψυχής του τάγκο, ένα μουσικό και χορευτικό είδος που αναπτύχθηκε στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ο Γαρδέλ ήταν βαρύτονος, με αλάνθαστη μουσικότητα και δραματική έκφραση, και δημιούργησε μικρά αριστουργήματα μέσα από τις εκατοντάδες τρίλεπτων τανγκό που ηχογράφησε στη ζωή του. Μαζί με τον μακρόχρονο συνεργάτη του, τον στιχουργό Αλφρέδο Λε Πέρα, ο Γαρδέλ επίσης έγραψε αρκετά κλασικά τάγκο, όπως το Mi Buenos Aires querido, Amores de Estudiante, Soledad, Volver, Por una cabeza και El d?a que me quieras.

Ο Γαρδέλ ξεκίνησε την καριέρα του τραγουδώντας σε μπαρ και ιδιωτικές συγκεντρώσεις και το 1911 σχημάτισε ντουέτο με τον Φρανσίσκο Μαρτίνο, και αργότερα με τον Χοσέ Ρατσάνο (το οποίο κράτησε μέχρι το 1925), τραγουδώντας ένα ευρύ ρεπερτόριο. Ο Γαρδέλ εφηύρε το tango-canci?n το 1917 με το τραγούδι Mi Noche Triste, σύνθεση των Πασκουάλ Κοντούρσι και Σαμουέλ Καστριότα, το οποίο πούλησε 100.000 δίσκους και ήταν επιτυχία σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Περιόδευσε σε ΑργεντινήΟυρουγουάηΧιλήΒραζιλίαΠουέρτο ΡίκοΒενεζουέλαΚολομβίακαι εμφανίστηκε στη Βαρκελώνη, τη Μαδρίτη, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Πούλησε 70.000 δίσκους τους πρώτους τρεις μήνες κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Παρίσι το 1928. Όταν η δημοτικότητά του αυξήθηκε, γύρισε και ταινίες με την Paramount στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, οι οποίες ουσιαστικά συνέβαλαν στην εικόνα που είχε ως είδωλο.

Όταν ο Γαρδέλ και ο συνεργάτης του Λε Πέρα σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα στο Μεδεγίν (Κολομβία) το 1935, εκατομμύρια θαυμαστές του σε όλη τη Λατινική Αμερική θρήνησαν. Ορδές κόσμου προσήλθαν για να αποτίσουν φόρο τιμής καθώς η σορός του τραγουδιστή ταξίδεψε μέσω Κολομβίας, Νέας Υόρκης και Ρίο ντε Τζανέιρο στο Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη) όπου ζούσε η μητέρα του. Εκεί τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, όπου προσήλθαν χιλιάδες Ουρουγουανοί. Μετά από δύο μέρες η σορός μεταφέρθηκε στον τελικό της προορισμό, το κοιμητήριο La Chacarita στο Μπουένος Άιρες.

Ο Γαρδέλ μνημονεύεται ακόμη από το Μπουένος Άιρες μέχρι το Τόκιο, και πολλοί λένε ότι «τραγουδάει κάθε μέρα και καλύτερα». Θαυμαστές του τοποθετούν αναμμένο τσιγάρο στα δάχτυλα του αγάλματός του – σε φυσικό μέγεθος – που διακοσμεί τον τάφο του. Μία από τις αγαπημένες φράσεις του Γαρδέλ, Veinte a?os no es nada (Είκοσι χρόνια δεν είναι τίποτα) έγινε πολύ γνωστή ρήση σε όλη τη Λατινική Αμερική.

180px-Fileteado_Elvio_Gervasi_Gardel

Τόπος γέννησης

Αναφορικά με το πού γεννήθηκε ο Γαρδέλ, υπάρχουν δύο βασικές θεωρίες.

Η μία ισχυρίζεται ότι ο Γαρδέλ γεννήθηκε στην Ουρουγουάη, στη μικρή πόλη Βάγε Εδέν, στην επαρχία Τακουαρεμπό. Αυτή η άποψη βασίζεται σε ένα έγγραφο, συνεντεύξεις σε εφημερίδες και την προφορική παράδοση.

Βάσει μιας άλλης θεωρίας, ο Γαρδέλ γεννήθηκε ως Σαρλ Ρομιάλ Γκαρντέ (Charles Romuald Gard?s) στην Τουλούζη, στη Γαλλία, από άγνωστο πατέρα και με μητέρα την Μπερτ Γκαρντέ (1865-1943), η οποία τον πήγε στην Αργεντινή όταν εκείνος ήταν 27 μηνών. Ένα τέτοιο γαλλικό πιστοποιητικό γέννησης υπάρχει· λέγεται ότι το πρωτότυπο έχει στην κατοχή του ο Πορτορικανός Γκίλμπερτ Μάμερι, ειδικός σε θέματα Γαρδέλ. Το άλλο έγγραφο στο οποίο στηρίζεται αυτή η θεωρία είναι η διαθήκη του Γαρδέλ, την οποία έγραψε ο ίδιος και στην οποία επιβεβαιώνει ότι γεννήθηκε στη Τουλούζη.

Η διαφωνία εξακολουθεί να προκαλεί έντονες συζητήσεις στην Ουρουγουάη, την Αργεντινή και τη Γαλλία, αν και οι ειδικοί τείνουν προς τη θεωρία περί γέννησης στη Γαλλία.

Όταν ρωτήθηκε για την εθνικότητά του απάντησε Γεννήθηκα στο Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή, στην ηλικία των δυόμισι χρόνων… Πιθανολογείται από μερικούς ότι ο Γαρδέλ απέφευγε να δώσει ξεκάθαρη απάντηση για να μην αναφερθεί στο γεγονός ότι γεννήθηκε από άγνωστο πατέρα.

 

Ταινίες

  • Flor de Durazno (1917) (βωβή)
  • Luces de Buenos Aires (1931) (γυρισμένο στο Παρίσι)
  • Esperame (1933)
  • La Casa es seria (1933)
  • Melodia de Arrabal (1933)
  • Cuesta abajo (1934)
  • El Tango en Broadway (1934)
  • El D?a que me quieras (1935)
  • Cazadores de estrellas (1935)

 

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

cg

Αν θέλουμε να βρούμε δισκογραφία του μπορούμε να ανατρέξουμε στην παρακάτω διεύθυνση!

http://www.discogs.com/artist/392779-Carlos-Gardel

Πολλές ιστορίες ή μύθους για την ζωή του μπορούμε να βρούμε στο blog Zalmoxis

Ας ακούσουμε λοιπόν δύο πολύ γνωστά τραγούδια από τον ίδιο…..

 

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα τραγούδι αφιερωμένο στον μεγάλο αργεντινό δημιουργό σε μουσική του Νότη Μαυρουδή και στίχους του Ηλία Κατσούλη:

Φωνή που θύμιζε πατρίδες μακρινές
χιλάδες χρόνια μοναξιάς σε ξένη στράτα
και μετανάστες από μέρες σκοτεινές
στις αποβάθρες του Rio de la Plata

Πάνω απ? τις στέγες του Μπουένος Άιρες
άγρυπνες νύχτες του Θεού η αγωνία
την ίδια ώρα με σπασμένα βήματα
χορεύουν άντρες ντροπαλοί μες στα πορνεία

Γλυκιά ανάμνηση Λατίνου εραστή
δυο μαύρα μάτια και μαλλιά με μπριγιαντίνη
και μια καρδιά που έχει κιόλας μοιραστεί
στην Ιζαμπέλ και σε μια θλίψη που σε ντύνει

Στις λεωφόρους του Μπουένος Άιρες
τρίζουν και λιώνουν τα πανάκριβα λουστρίνια
κι ο Μαραντόνα σ? ένα άλλο όνειρο
χορεύει tango με της Μπόκα τα χαμίνια

 

 

Την επόμενη εβδομάδα θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε την ιστορία του Τango από την γέννηση του στις όχθες του La Plata  μέχρι τις μέρες μας………….